zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

In Memoriam Jeroen de Bie

Vaarwel lieve Jeroen

Vrijdag schreef je me nog een lange mail en vanochtend belde je favo arts Wouter Dercksen en verpleegkundig specialist Simone Bruurmijn dat je bent overleden. Mijn reflex was, ik moet even huilen en bel jullie zo wel terug. Dat kan gewoon, zij snappen dat. Ook voor hun was je altijd speciaal.

Als we samen over je dood zouden hebben gepraat, dan had jij vast zoiets gezegd als, ‘ach Carmen, doodgaan kost slechts een seconde, het loslaten een heel leven’.

Zoveel mooie woorden en herinneringen laat je achter, er is geen beginnen aan om dat te memoreren op een manier die jou recht doet. Warmte, positieve aanmoedigingen, welbespraaktheid, betrokkenheid bij je medepatiënten en vooral je liefde voor je partner Jan en je mooie dochter Merel. Een onbeschrijfelijk verlies voor hen die je hart drie keer zo groot maakten.
Jullie waren een team verbonden door lief en leed, en volop liefde.

Wij kennen elkaar iets van 10 jaar maar de eerste maal dat we elkaar wat langer live spraken was in de herfst 2014, op een terras in Tilburg. Je wilde af en toe iets doen voor de NET-groep en vroeg je af wat dat zou kunnen zijn. Eigenlijk was het te koud op dat terras, maar we wilden buiten zitten tot de regen ons naar binnen joeg. Eindeloos praten en lachen. Lachen ook over de gedeelde boosheid die we voelden, want steeds vaker lazen we in de media dat kanker werd afgeschilderd ‘als iets dat je leven verrijkte’. We hadden beiden al teveel verlies geleden om dit ‘blije leven met kanker’ zonder protest te laten passeren. In 2015 was een pakkende column van jou het resultaat. Een column die veel bijval kreeg van medepatiënten en hun naasten.
Een treffend citaat waar ik nu aan moet denken:

 “Elke dag blij zijn dat je er nog bent is een tamelijk lastige opgave kan ik u zeggen. Ergens rond mijn dertigste kreeg ik voor het eerst kanker. Tot dan toe vond ik mijn aanwezigheid op deze wereld vrij vanzelfsprekend. Een mooi gegeven. Misschien wel bijzonder maar ook vanzelfsprekend. Niet dagelijks bewust blij dat ik er nog was. Dat lijkt iets kleins maar 12 jaar verder kan ik verklappen dat dagelijks ‘blij zijn dat je er nog bent’ een hele kluif is. Het is namelijk een permanente confrontatie met de dood. En hoewel ik me stiekem steeds vaker afvraag of die dood nou wel echt zo vervelend is, is de kanker dat in elk geval wel. Een vieze gluiperd die steeds meer aan lichaam en geest knabbelt. Ooit liet die kanker mij voelen hoeveel ik van het leven hou. En hoe dierbaar de mensen om mij heen me zijn. Een nuttige functie van een ziekte waar je verder niet zoveel lol aan kunt beleven.

Je ploegde voort en nooit verloor je de interesse in het leven of de mensen om je heen. Afgelopen vrijdag schreef je de laatste lange mail die ik pas vandaag las vanwege mijn mailproblemen. Je levenslust was niet op, al was je lichaam het wel, je schreef: “ik word eind deze maand 48. Ongelofelijk he. Had ik lange tijd niet gedacht hoor. De meeste dagen zijn echt fijn. We hebben lol en gezelligheid thuis. Ik heb het idee dat "thuis", een beter concept is voor ons 3 dan "ik in hospice".

Slechts 48 jaar. Maar jij zou zeggen, toch maar mooi bijna 48.
De moeite die jij hebt moeten doen om dit luttele eindcijfer te halen is een prestatie. Je wilde zo graag leven, je hoofd stond zelden stil, ook als je lichaam rust wilde. Je genoot tussen de kankerkwalen door en wilde je geest niet laten muilkorven. Omdat je al zo vaak bijna dood was, leek het haast onmogelijk dat je nog dood zou gaan. We hebben vaak een soort van afscheid van elkaar genomen met mails of telefoontjes omdat we toe moesten geven dat de trial die je nu weer geprobeerd had niet aansloeg of teveel negatieve bijwerkingen gaf. Maar altijd lag er weer ergens in Nederland een pil of infuus op de plank dat jouw naam riep. En alle artsen en verpleegkundigen werkten daar graag aan mee, want Merel moest nog wat groter groeien voor jij deze wereld kon verlaten. Nog zo jong en al veel te verduren gehad.

Je schreef in die 10 jaar prachtige mails, verhalen voor de website en soms noodkreten, want ‘we moesten op jacht’ naar een nieuw middel als het oude niet meer werkte. Met je charme en idealisme wist je iedereen te mobiliseren en bij de les te houden. We belden, lachten en je inspireerde me om door te gaan als de hobbels om de NET-groep heen me even te groot waren. Je was een spiegel, een inspiratiebron en vooral wijs en lief.

Dag lieve Jeroen, zonder jou als kankermaatje zal de NET-groep nooit meer hetzelfde zijn.
Dank voor alles wat je ons gaf en liet zien.

Namens het NET-groep bestuur,
Carmen Kleinegris

23 juni 2020

 In pdf

Lees meer van Jeroen via deze links:
2015: Blij zijn dat je er nog bent: met vissticks meer kans

2015: Kanker verziekt niet alleen je relatie, het geeft ‘m nog diepte ook

2018: Film met Jeroen de Bie, over trials en wetenschappelijk onderzoek

2002 – 2020: Ervaringsverhaal van Jeroen de Bie over zijn NET-kanker

De ziekte blijft een stoorzender, maar ik geniet zolang ik kan!

 


facebook YouTube Twitter