zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

 

Hoe het patiënten en naasten verging het in 2006…

In november 2006 kreeg mijn man klachten aan zijn prostaat en werd, na lang getob, op een gegeven moment ter observatie in het ziekenhuis opgenomen, waar hij allerlei onderzoeken onderging. Uiteindelijk werd half december de diagnose NET gesteld, met uitzaaiingen in de lever. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat de internist/oncoloog tegen me zei, toen hij me aantekeningen zag maken: stop maar met schrijven, want op internet zul je geen informatie over deze zeldzame vorm van kanker vinden. 

De prognose was niet erg hoopvol: een neuro-endocriene tumor in de prostaat, niet te opereren, niet te genezen en alleen te behandelen met zware driedaagse chemokuren. De eerste chemokuur is kort daarna toegediend, zodat mijn man met de kerstdagen naar huis kon. Hij heeft uiteindelijk 6 chemokuren gekregen, waar hij goed op reageerde. Op de scan was te zien dat de tumor een flink eind was gekrompen. Mijn man had inmiddels zijn leven weer opgepakt en werkte aan het verbeteren van zijn conditie, en samen deden we ook weer gezellige dingen. Maar helaas, na een maand of 2, toen de chemokuren waren uitgewerkt, kwam de kanker weer terug. Mijn man zijn lichaam begon weer uit te dijen, een teken dat hij vocht vasthield. De scan wees uit dat de kanker in alle hevigheid was teruggekomen, en ook de lever zat weer vol uitzaaiingen. De genadeslag volgde: mijn man was uitbehandeld, want de laatste chemokuur had korter dan 6 maanden plaatsgevonden. Mijn man, die al die tijd had gevochten om de kanker te overwinnen, had niets meer om voor te vechten en was binnen 4 dagen dood. Tussen de diagnose en het overlijden van mijn man zat ongeveer 8 maanden.

In die tijd was over deze vorm van kanker inderdaad nog niets te vinden op het internet. Een tijdje terug nam ik uit nieuwsgierigheid nog eens een kijkje op het internet, in de hoop dat nu, na 13 jaar na mijn mans overlijden, misschien wat meer over NET bekend zou zijn. En inderdaad, ik was blij te zien dat dat inderdaad het geval is. 
Daarom wil ik graag mijn verhaal delen, weliswaar geen succesverhaal, maar om te waarderen dat de wetenschap in een relatief kort tijdbestek vorderingen heeft gemaakt in de opsporing en behandeling van deze zeldzame vorm van kanker, die tot voor kort onbehandelbaar was.

Antoinette Buis


 

Terug naar de andere verhalen

 


facebook YouTube Twitter