zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

 

Kanker, de gast aan tafel


Als ik denk aan de NET waarvan mijn partner niet meer kan genezen omdat het te ver is uitgezaaid, dan denk ik aan het verdriet toen we het hoorden van de dokter en het zwarte gat waar ik in donderde. Mijn partner zelf was veel sterker, ook al had hij de kanker. Ik denk dan ook aan de momenten die ik heb doorgebracht op de creatieve therapie van zijn ziekenhuis, het AvL. De lieve mensen die me daar hebben geholpen om het leven weer op te pakken met mijn partner én de kanker. Een soort gast aan tafel. Ik mocht er huilen en lachen. Samen met mijn partner hebben we ook vilten dingen gemaakt, een kledderige bedoening, maar nieuw en leuk om te doen. Ik had nooit gedacht dat we zoiets ooit samen zou doen, omdat ons leven uit hele andere dingen bestond.
Vooral al die kleuren van de wol die daar in grote stapels op tafel lag was prachtig.

Het leven met de gast aan tafel is nieuw. Ik heb opnieuw gelukkig moeten leren worden met de kanker in het lijf van mijn partner. Maar het zien van al die kleuren maakte me blij. Een nieuw begin.
Ook al is het niet meer zoals ik hoopte dat onze laatste levensjaren zouden worden, toch ben ik soms gelukkig met wat we nu hebben.

 


 

Terug naar de andere verhalen

 


facebook YouTube Twitter