zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

 

De Reeuwijkse plassen herinneren me aan de NET-diagnose en een gedicht

Na mijn diagnose had ik veel behoefte om buiten te wandelen. Samen met partner of vriendin kon ik dan de impact van die diagnose op mij in laten werken en proberen om alles in te laten dalen. Fijne, soms moeilijke gesprekken over hoe nu verder. Het was heerlijk om de wind, regen of zon te voelen. Het lijkt wel of al je zintuigen verder open staan en je alles heel goed in je op wil nemen. Omdat je ergens in je achterhoofd denkt dat je misschien de laatste lente, zomer, en misschien nog de herfst mee kan maken. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik er na vele jaren nog steeds ben al kan ik niet meer genezen. Maar ik geniet nog steeds van alle weersomstandigheden. Destijds heb ik een gedichtje geschreven als dank aan alle mensen die mij de eerste 2 jaren zo ondersteund hebben. De Reeuwijkse plas herinnert me altijd aan deze periode en dit wil ik graag met jullie delen.  

Sterkte voor jullie allemaal, Ria

Aan de Reeuwijkse plas
Lopend langs het water
hoor je het gesnater
van de smienten,
van de kikkers in de sloot het gekwaak
en van de ganzen het gegak.
Ik wandel op mijn gemak.

Aan de oevers van de plas
verscholen in ’t riet
hoor je de grote of kleine karekiet.
En ik, ik geniet.

Van de rust, de vogels en het water
van de vrijheid, nu en later
van wat is en denk soms aan wat was.
‘k ben stil en dankbaar hier aan de plas.

Zomaar op een doordeweekse dag
wandel ik langs de plas en dat mag.
Zittend op een bankje kijk ik om me heen.
met koffie en een praatje
samen met mijn maatje,
een vriendin of soms alleen.

Mijn gevoel laat ik dan spreken,
‘k voel me gelukkig en toch soms een traan
Maar altijd heeft een wandeling me goed gedaan.
Niets houdt me tegen
geen wind, sneeuw of regen
Het is altijd goed
’t is zoals het wezen moet.


 

 

Terug naar de andere verhalen

 


facebook YouTube Twitter