zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

 

NEC overleven, het kan

In 2014 kreeg ik de diagnose NEC, locatie blaas. De kans om dit te overleven was heel erg klein. In die eerste periode ben ik veel met doodgaan bezig geweest. Ik was er niet bang voor en wilde, als het zo moest zijn, mijn leven op een goede manier afsluiten. Natuurlijk was er ook  verdriet en wat ik het moeilijkst vond in die periode was dat ik nooit mijn kleinkind(eren) zou zien.

Na het traject van chemo en daarna de operatie met een heel gunstig PA-verslag, begon de hoop op overleven steeds sterker te worden. In die periode heb ik veel aan de NET/NEC-patiëntenorganisatie  gehad en ben het werk dat zij doen enorm gaan waarderen.

Nu, 6 jaar na die verschrikkelijke diagnose, is mijn leven behoorlijk veranderd. Veel heb ik moeten loslaten omdat ik er geen energie voor heb maar daar wil ik niet te lang bij stilstaan. Liever richt ik me op de dingen die wel goed gaan.
Bijna iedere morgen maak ik rond zonsopgang een wandeling in een nabijgelegen natuurgebied. Veel tijd om na te denken hoe mijn leven veranderd is. Ik heb een prachtige kleinzoon die in december twee jaar wordt en waarop ik 2 dagen in de week mag passen. Ik doe met heel veel plezier mijn vrijwilligerswerk bij een inloophuis (inloop voor iedereen die op wat voor manier dan ook met kanker is geconfronteerd).

Mijn leven is rustiger geworden doordat ik voor veel dingen geen energie meer heb maar daardoor ben ik dichter bij mezelf gekomen, is er veel minder stress in mijn leven en ben ik veel meer gaan genieten van mijn gezin. Soms is er frustratie om een lekkend stomazakje of te veel vermoeidheid maar dankbaarheid overheerst. Ik zou graag een foto van mij, samen met mijn kleinzoon plaatsen maar i.v.m. de wet op de privacy mag dat niet. Dus dan een foto van een mooie zonsopkomst tijdens één van mijn wandelingen.

 Mieke van Atten- Kaptein

 


 

Terug naar de andere verhalen

 


facebook YouTube Twitter